Ik heb niet het zelfvertrouwen om mijn twijfels naast mij neer te leggen. Ik hoopte dat het behalen van vakken dat zou veranderen, maar voorlopig loop ik meer weg met de angsten van alles wat ik niet kon en/of ga vergeten.
Een laag zelfbeeld draagt er aan bij dat studenten geen hulp vragen wanneer ze een probleem tegenkomen. Het idee is dan: ‘Het zal wel aan mij liggen, daar kan ik de docent toch niet mee lastig vallen’. Het kan de studie dus erg in de weg zitten, doordat een student simpelweg stopt in plaats van om hulp te vragen.
Een van de manieren om dat te voorkomen is om studenten actief te vragen om alles wat onduidelijk is aan je te melden, omdat je graag je vak voortdurend verbetert, en je dat alleen met hun hulp kunt doen. Je richt je dan dus niet specifiek op autistische studenten met een laag zelfbeeld, maar je maakt het die studenten wel gemakkelijker op die manier, om tocht contact te zoeken.
Vooral bij open opdrachten, zoals het schrijven van een verslag of een artikel, of de afstudeerfase, kan het lage zelfbeeld enorm in de weg zitten: ‘Ik zal het toch wel niet kunnen’ is een slechte motivator. Het helpt om dat soort opdrachten in kleinere stukjes op te delen.
Bij individuele begeleiding is het, wanneer je een laag zelfbeeld vermoedt, belangrijk om vooral een coachende rol te spelen. Dat werkt natuurlijk bij elke student goed, maar bij studenten met een laag zelfbeeld is het extra belangrijk. Laat vooral ook goed merken wat goed gaat, geef advies hoe de opdracht in kleinere stukjes is aan te pakken, en zorg voor constructieve feedback waar de student echt iets mee kan.
Sterke punten en hindernissen
| Sterke punten | Hindernissen |
| Geen zelfoverschatting | Vaak een sterk negatief zelfbeeld |
Afsluiting
…
Geef een reactie