Dat vak levert mij keurig een boek van 700 pagina’s aan wat voorlopig lijkt lappen en lappen en lappen tekst.
En toen vroeg ik mij af hoe ik dit moet aanpakken. Mijn gebruikelijke aanpak is om een samenvatting te maken. Dit dwingt mij om met de stof enigszins bezig te blijven en er over na te denken.
Maar ik ben bang dat ik op die manier nooit door het boek heen kom…
Ik denk immers nog steeds dat bijna elke alinea belangrijk genoeg is om in de samenvatting te komen.
Deze eigenschap heeft natuurlijk grote gevolgen voor het onderwijs. Bij het bestuderen van een boek bijvoorbeeld, is het voor autistische studenten lastig om te weten wat hoofdzaken zijn en wat bijzaken. Het citaat hierboven laat dat duidelijk zien.
In principe zijn leerdoelen bedoeld om aan die onduidelijkheid tegemoet te komen. Helaas zijn leerdoelen meestal zo algemeen opgesteld dat het lastig is om aan de hand daarvan het onderscheid te kunnen maken tussen wat hoofdzaak is en wat bijzaak.
Deze eigenschap is een tweede reden dat het zo lastig is om te leren uit voorbeelden, voor wie autistisch is. Welke details van het voorbeeld zijn de essentie, en welke doen er niet toe? Dat is onduidelijk.
Sterke punten en hindernissen
| Sterke punten | Hindernissen |
| Details opmerken die anderen over het hoofd zien Niet rusten voor elk detail in het geheel past | Door de bomen het bos niet meer zien Niet zelf de hoofdlijn kunnen vinden Op details blijven hangen |
Afsluiting
…
Geef een reactie